** warning **
1. เอนทรี่นี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อ่อนไหวในเรื่องความคิดเกี่ยวกับชาติและประเทศต่างๆ หากคิดว่าไม่สามารถรับได้ กรุณาหลีกเลี่ยงเอนทรี่นี้เลยนะคะ
2. เรื่องราว ชื่อและตัวละครในเอนทรี่นี้ เป็นเพียงเรื่องดัดแปลง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ใดๆที่มีอยู่จริง แต่มาจากเว็บคอมิคส์เรื่อง Axis Powers Hetalia โดย คุณ Himaruya Hidekaz ค่ะ
ตัวก่อนหน้านี้
03.06.09 No.1 BELARUS
04.06.09 No.2 CHIBITALIA
05.06.09 NO.3 CANADA
06.06.09 No.4 JAPAN
07.06.09 NO.5 VIETNAM
08.06.09 NO.6 FINLAND
09.06.09 NO.7 HONGKONG
10.06.09 NO.8 POLAND
11.06.09 NO.9 LITHUANIA
12.06.09 NO.10 CHIBI AMERICA
13.06.09 NO.11 LIETCHTENSTEIN
14.06.09 NO.12 TAIWAN
15.06.09 NO.13 LATVIA
16.06.09 NO.14 HANGARY
17.06.09 NO.15 CHINATTY
18.06.09 NO.16 THAILAND
19.06.20 NO.17 PRUSSIA
20.06.09 NO.18 SEYCHELLES
21.06.09 NO.19 NORWAY
22.06.09 NO.20 SWITZERLAND
23.06.09 NO.21 UNITED KINGDOM
24.06.09 NO.22 UNITED STATES OF AMERICA
25.06.09
NO.23 ITALY [NORTH]
อิตาลีผู้น้อง ที่เหมือนจะเป็นนางเอก(?)ของเรื่อง กร๊ากกกก
ตอนแรกว่าจะวาดตาขีดๆ แต่มันกะยาก เลยเอาแบบนี้ละกัน
ชอบชุดนี้เป็นการส่วนตัวค่ะ 
..แหม ชุดขาวลงสีง่ายโมเอะนี่นา
26.06.09
NO.24 ITALY [SOUTH]
คนน้องได้ใส่ชุดนี้ คนพี่ก็อย่าคิดว่าจะรอด กร๊ากกกกกกก
คนนี้ก็ซึนตัวพ่ออีกคน แต่เหมาะกับโอยะบุงดี ยอมค่ะ กร๊ากกกกกก
เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมไม่ยักกะเหมือนกันเท่าไหรเลยแหะ
เข้าโหมดอนุบาลเฮตาเลียค่ะ
ตอนแรกอยากวาดคนเดียว ไปๆมาๆไปไถฟิคมี๊มาได้อีกเรื่อง คุ้มแหะ กร๊ากกกกกก
อ่ะ แปะ แปะ แปะ
จักวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นเด็กที่ค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ (แต่เบ๊เยอะแยะไปหมดเลย) และมักจะทำหน้าดุอยู่เสมอ อาจจะด้วยเหตุนั้นเองที่ทำให้ในสายตาของเพื่อนๆ แล้วเขาเป็นคนที่ไม่น่าเข้าหา หนุ่มน้อยผู้ที่ผ่านสมรภูมิเลือด(?)มานับครั้งไม่ถ้วนกำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรบางอย่างมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว... หากทว่าเมื่อมีใครสักคนจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็มักจะได้รับสายตาถลึงดุจ้องตอบกลับมาให้ผงะหนีเสียทุกที
ไม่มีใครรู้เลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
และไม่มีใครกล้าเข้าไปถามด้วย...
...ไม่มีใคร...
"ชินเซย์โรมานนนน~" เสียงใสๆ ที่ฟังแล้วสุดแสนจะไร้พิษภัยหากทว่ากลับส่งผลให้เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกสุดตัว หนุ่มน้อยในชุดอนุบาลและหมวกสีดำใบโตเอามือซ่อนไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว หากก็ยังไม่พ้นสายตาของเจ้าของเสียงเรียกนั้นที่เห็นเข้าพอดี
...เด็กน้อยคนนี้มีชื่อว่าจิบิตาเลีย...
ทุกคนบนโลกหล้าล้วนแต่รู้กันทั้งนั้นว่าชินโรคุงแอบชอบจิบิตาเลียอยู่ แม้ว่าเจ้าตัวจะมั่นใจมากว่าตัวเองเก็บอาการได้อย่างมิดชิดหมดจดก็ตามที...ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่เจ้าตัวคิดไปเอง...
อ้อ จะว่าไปก็มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่รู้เหมือนที่ชาวบ้านเขารู้ นั่นก็คือตัวจิบิตาเลียเองนั่นเอง
จิบิตาเลียเป็นที่รักของเพื่อนๆ ต่างจากชินเซย์โรมันราวฟ้ากับเหว นิสัยอ่อนโยนและใจดีนั้นเองทำให้มักจะโดนรุ่นพี่รังแกอยู่บ่อยครั้ง หากถึงแม้ว่าจะโดนใช้ให้กวาดพื้น เช็ดกระจก เอางานไปส่ง หรือว่าทำอะไรก็ตามจิบิตาเลียก็ไม่เคยปริปากบ่น (เพราะบ่นแล้วมักจะโดนแกล้งหนักกว่าเดิม...) เด็กน้อยก้มหน้าก้มตาทำสิ่งที่คนอื่นไหว้วาน(และบังคับ)เสมอ และถึงแม้จะไม่ได้เรื่องปานนั้น หากทว่า...จักวรรดิ์โรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ยังใจเต้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้อีกฝ่ายอยู่ดี
เด็กน้อยวิ่งเข้ามาหาอย่างที่ไม่มีใครที่ไหนกล้าทำ ก่อนจะหยุดอยู่ในระยะไม่ใกล้ ไม่ไกลสักเท่าไหร่นัก ดวงหน้าใสซื่อไร้เดียงสาเปรอะเปื้อนมอมแมมแย้มยิ้มกว้างก่อนเอ่ยถาม
"ชินเซย์โรมันก็มาเก็บดอกไม้เหมือนกันเหรอ..." ดวงตากลมโตหากทว่ามักจะยิ้มจนปิดอยู่เสมอเสมองสิ่งที่อยู่ในมืออีกฝ่ายซึ่งโผล่มาให้เห็นเล็กน้อยแม้ว่าจะซ่อนไว้ด้านหลังก็ตาม ผู้ถูกถามดวงหน้าขึ้นสีแดงก่ำด้วยเลือดที่สูบฉีดจากการทำงานหนักของหัวใจซึ่งส่งเสียงดังจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนก้มลงมองช่อดอกไม้ในมืออีกฝ่าย และอดคิดไม่ได้ว่าจิบิตาเลียช่างเป็น'สาวน้อย'ที่เหมาะกับดอกไม้เหลือเกิน
"อ๋อ ฉันจะเก็บดอกไม้ไปให้พี่สาวฮังการีน่ะ... สวยไหม"
"อื้ม" แม้ว่าจะตอบรับคำถามนั้นซึ่งคิดว่าจิบิตาเลียคงหมายถึงดอกไม้ในมือมากกว่า หากดวงตาสีฟ้ากลับเหลือบมองดวงหน้าซื่อๆ ของอีกฝ่ายเสียแทน
"จิบิตาเลียจังงง" เสียงเอ่ยเรียกดังมาแต่ไกลก่อนเจ้าของชื่อจะหันไปขานรับก่อนหันกลับมาเอ่ยลาคู่สนทนาที่ยืนหน้าแดงไม่หยุดตรงหน้า
"งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่" เด็กน้อยทำท่าจะผละจากก่อนชะงักเมื่อเสียงเรียกดังขึ้นอย่างที่น้อยครั้งนักจะปรากฏ
"เดี๋ยว จิบิตาเลีย" เจ้าของชื่อหันกลับมามองเอียงคออย่างสงสัย
"มีอะไรเหรอ ชินเซย์โรมัน"
"นี่..." มือเล็กๆ ยื่นออกมาพร้อมดอกไม้ดอกหนึ่ง ดินโคลนที่เปรอะเปื้อนบนนิ้วนั้นเป็นหลักฐานที่แสดงว่าเขาคงตั้งใจจะหามันมากทีเดียว หากทว่า...จิบิตาเลียก็ไม่รู้เช่นเคย เด็กน้อยส่งยิ้มหวานให้ก่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้ หนุ่มน้อยที่ยังไม่ทันตั้งตัวไม่ทันได้รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น หากทว่ารู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มอุ่นๆ บนพวงแก้มที่แดงก่ำ...ร่างกายแข็งทื่อ ทั้งๆ ที่ใจสั่งให้คว้าตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดเสียด้วยซ้ำหากทว่าสิ่งที่ทำก็มีเพียงแค่ยืนตะลึงตัวแข็งเป็นท่อนซุงเท่านั้นเอง...
"ขอบคุณน้า~ ชินเซย์โรมานน~"
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ได้ยินก่อนร่างเล็กๆ จะผละจากไปพร้อมหัวใจของตน
หากในวันนั้นใครเดินผ่านสวนดอกไม้ล่ะก็ คงจะได้พบกับภาพของจักวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้น่าเกรงขามยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินให้โทนี่มาเขี่ยๆ เล่นอย่างแปลกใจ หากทว่ามนุษย์ต่างดาวผู้มาเยี่ยมเยือนก็หมดความสนใจกับรูปปั้นมีชีวิตไปอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กล้มตึงจนหมวกกระเด็นไปอีกทางหากทว่าเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับมันเท่าไหร่ในเมื่ออุณหภูมิที่ตกค้างอยู่บนใบหน้ายังสูงจนแทบเดือดไม่หาย
ไม่รู้ว่ากลับบ้านมาได้ยังไง และตั้งแต่เมื่อไหร่ หากทว่าตอนนี้ดวงตาสีฟ้ากำลังจับจ้องอยู่บนเพดาน ทั้งๆ ที่มันเป็นสีขาวอันว่างเปล่าแท้ๆ หากทว่ากลับมีภาพรอยยิ้มใสๆ บนใบหน้าซื่อๆ ลอยไปมาอยู่เต็มไปหมดจนหัวใจแทบหยุดเต้นเนื่องจากการทำงานหนักเกินไป
ร่างเล็กๆ ในชุดที่ยังเลอะเศษฝุ่นดินทรายกอดหมอนปิดบังใบหน้าซึ่งแดงเรื่อของตน และแสดงออกถึงความดีใจ(อย่างสุดๆ ) ด้วยการกลิ้งไปกลิ้งมา...จนตกเตียง...
...
แม้ว่าจักวรรดิ์โรมันอันศักดิ์สิทธิ์จะยิ่งใหญ่หรือน่ากลัวเพียงใด...แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าหนุ่มน้อยยังมีส่วนที่น่ารักอยู่เหมือนกัน
*********
โอย สุขใจ ได้อ่านอะไรโมเอะๆก่อนนอน
แต๊งสำหรับฟิคมากๆนะเค่อะมี๊ ฮุฮิ
edit @ 28 Jun 2009 23:27:44 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว
(แล้วใครคลอด???
