+ CoColu +

text by hiyuura
illust by cocolu

(เปิดเพลงในเอนทรี่ที่แล้วคลอไปด้วย จะได้อรรถรสในการชมมากขึ้น..มั้ง?)

"คึ หึหึหึหึหึ เอ้า คุกเข่าซะสิครับ"

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนแห่งหนึ่ง
ยังมีอาณาจักรที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวร้าย
ผู้ที่ปกครองอาณาจักรนั้นอยู่ก็คือ
ราชินี(?)ที่มีทรงผมเหมือนสับปะรด

ทรงมีทั้งข้าวของแบรนด์เนมเลิศหรู
ทั้งคนรับใช้ใกล้ชิดที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกันยิ่ง
และสัตว์เรียกตัวโปรดนามเคน
รวมไปถึงหนุ่มรูปงามทั่วหล้าล้วนเป็นของพระองค์

หากวันใดเกินขาดแคลนหนุ่มทาสขึ้นมา
ก็จะรับสั่งให้ไปเฟ้นคนหน้าตาดีมาจากเหล่าไพร่ฟ้า
มันผู้ใดที่มาต่อต้านพระเดชา
จักเหมือนถูกฆ่าถูกตอนทิ้งไปสิ้น

"เอ้า คุกเข่าลงซะสิครับ"

สับปะรดแห่งมารร้าย เติบโตมีรากไทรอย่างงดงาม  
ด้วยสีเหลืองตัวลายตาสดใส
หากแต่เหล่าพืชพรรณอื่นที่หวังมาแบ่งใช้ไร่นั้น
กลับค่อยๆเหี่ยวเฉากลายเป็นซากไป

ราชินี(?)ผู้เผด็จการนั้นได้ตกหลุมรักกับ
นกซึนแห่งนามิโมริจากอีกฟากทะเลไกลโพ้น
ทว่า เขาผู้นั้นกลับหลงใหลในแรกพบ
กับเคะน้อยที่มีชื่อเหมือนปลาที่ประเทศข้างเขียง

ราชินี(?)ทรงเต็มไปด้วยจิตหื่นและริษยา
แล้วในวันหนึ่งได้ทรงเรียกเบ๊รองส้นบู๊ทยาวมา
แล้วรับสั่งด้วยเสียงเจือหัวเราะว่า
"จงไปล่าหนุ่มเวอร์จิ้นที่ประเทศข้างเขียงมาให้สิ้น"

บ้านเรือนมากมายถูกเผาทำลาย
เวอร์จิ้นหลายสิบต้องมลายหายสูญ
กระนั้นเสียงครางครวญของเหล่าประชาชน
กลับยังไม่สะใจราชินี(?)เลย

"อ้าว  อ้าว ได้เวลาอาหารว่างแล้วสินะครับ"

สับปะรดแห่งมารร้าย เติบโตมีรากไทรอย่างงดงาม
ด้วยท่วงทีอันแร่ดร้าย
น่าเสียดายที่แม้จะเป็นบุปผาที่สวยงามเพียงใด
กลับไม่อาจจับต้องได้ ด้วยคุกวินดีเช่นั้นลึกลับเหลือเกิน

เพื่อที่จะกำราบสับปะรดแร่ดร้าย
ในที่สุดผู้คนก็ยืนหยัดขึ้น
และผู้ที่พวกเขาได้เลือกให้เป็นผู้นำ
คือไอ้หนุ่มมาร์ชเมลโล่ชอบสีขาวเปื้อนแดง

ด้วยความหื่นที่สะสมหวังทาบทับมากเข้า
และเสียงเชียร์จากผู้คนทั่วทุกหัวระแหงในอาณาจักร
เหล่าทหารหาญที่เหนื่อยยากจากการดูแลไร่นานปี
มีหรือที่จะทัดทานเอาไว้ได้

และแล้วราชวังก็ถูกปิดล้อม
เหล่าคนรับใช้ก็หนีจากไป
ราชินี(?)ผู้งดงามเลอโฉม
ก็ถูกจับตัวไว้ในที่สุด

"คุณมันมาเฟียไร้ยางอาย!"

สับปะรดแห่งมารร้าย เติบโตมีรากไทรอย่างงดงาม
ด้วยสีสันแสนโศกเศร้า
สรวงสวรรค์ที่หวังไขว่คว้าไว้ด้วยพระองค์
ค่อยๆล่มสลายกลายเป็นอากาศธาตุไป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนแห่งหนึ่ง
ยังมีอาณาจักรที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวร้าย
ผู้ที่ปกครองอาณาจักรนั้นอยู่ก็คือ
ราชินี(!?)ที่มีทรงผมเหมือนสับปะรด

ฤกษ์ร่วงจากบัลลังก์เสะคือตอน 169 ในมังงะ
เวลาที่ระฆังของโบสถ์จะลั่นกังวาน
ผู้ซึ่งถูกเรียกขานว่าเป็นสุดยอดสับปะรดนั้น
เพียงถูกทิ้งให้คิดอะไรจิตๆในห้องขังตามลำพัง

และเวลานั้นก็มาถึงในที่สุด
เสียงระฆังแห่งจุดจบได้กังวาลขึ้น
โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเหล่าราษฎร์
นาง(!?)ก็ได้กล่าวคำออกมา

"อ้าว อ้าว กลายเป็นอาหารแล้วสิครับ"

สับปะรดแห่งมารร้าย โดนกดอย่างงดงาม
เพราะความแร่ดสวยหน้าใส
และในภายหลังผู้คนก็จักเล่าขานถึง
นาง(!?)ผู้ซึ่งเป็นมารร้ายหัวเราะจิตโดยแท้จริง

 ********

ไอเดียพี่ยูระนะคะ...ไอเดียพี่ยูระ กร๊ากกกกกกกกก

//โดนถีบ

วาดรูปสนุกมาก ฮา เพราะงี้กี่เพ้าเลยไม่เสร็จ รอเอาพรุ่งนี้ค่ำๆแล้วกันนะมี๊ 55+

เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันกับอีกด้านของนางมารสัปปะรดนะคะ กร๊ากกก