+ CoColu +

Title: " Caffè "
Author:  CoColu
Pairing: 1869,10069 (เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์)
Rating:  PG (เฉพาะตอนนี้)
Author notes: Caffè เป็นภาษาอิตาลี  แปลว่ากาแฟ ....ล่ะมั้งคะ (เปิดเว็บแปลภาษาแบบหง่าวๆเอา ผู้รู้โปรดชี้แจงอีกที 555+)

************************************

แว่วเสียงสกุณาหากินยามเช้า ...วันนี้มุคุโร่ตื่นเช้ากว่าที่เคย มันเช้าเสียจนน่าตกใจ

ร่างงามบิดขี้เกียจบนเตียงขนาดใหญ่พลังจากเพิ่งตื่นนอนหมาดๆ ข้อมือเล็กขยี้ตาสองสีของตัวเองเบาๆ เมื่อเริ่มคุ้นชินกับการมองเห็น สิ่งแรกที่มุคุโร่ทำคือ ...กวาดสายตาไปรอบทาง ไร้วี่แววของชายหนุ่มเจ้าของห้อง มุคุโร่ย่ำเดินบนพื้นไม้เย็นๆด้วยความสะดุ้งเพราะเจ้าตัวขี้เกียจใส่รองเท้าแตะเดิน ดูท่าทางเมื่อคืนเขาจะลืมเปิดเครื่องทำความร้อน ตอนนี้ถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นหวัด

มุคุโร่ไอค่อกแค่กสองสามที แล้วจึงหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวเดินเข้าห้องน้ำไป ...

*******************************

เสื้อไหมพรมสีขาวแขนยาวหนาๆนั้นช่วยคลายความหนาวเย็นได้ดีพอๆกับขางเกงขาวยาวสีดำและผ้าพันคอผืนเก่ง มุคุโร่อยู่ในชุดเตรียมออกไปข้างนอก ตาสองสีเหลือบมองไปรอยห้องเพื่อหาของสำคัญที่ไว้ติดตัว ซึ่งเจ้าตัวก็สามารถเจอมันได้ไม่ยากให้เมื่อสิ่งนั้นกำลังส่งเสียงร้องอยู่

มุคุโร่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวขึ้นมาดูข้อความใหม่ที่พึ่งได้รับ ข้อความจาก ...เบียคุรัน

'คืนนี้กลับดึก นอนไปก่อนไม่ต้องรอก็ได้'

มุคุโร่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดปิดข้อความลงและยัดโทรศัพท์เคลื่อนที่ของตัวใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินออกนอกห้องไปโดยไม่ลืมที่จะล็อค ..ทันที่ที่ออกมานอกตัวอาคารสูง มุคุโร่สะดุ้งวาบเมื่อลมเย็นๆพัดกระทบใบหน้า ร่างบางดึงผ้าพันคอไหมพรมขึ้นมาปิดใบหน้าบางส่วนไว้ด้วยความหนาวเย็น

ร่างบางเหลือมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาเช้า ....มากพอสมควร น่าแปลกใจจริงๆที่เขากินกาแฟทุกวันแต่ดันหลับได้หลับดี มุคุโร่คิดว่าตอนนี้ร้านกาแฟที่ตัวตั้งใจจะไปเอาของนั้นคงยังไม่เปิด จึงตัดสินใจเดินเล่นฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ

ซึ่ง.... มันอาจดูเป็นการกระทำที่โง่พอสมควรสำหรับการเดินเล่นในฤดูหนาวจัดเช่นนี้ ทุกๆลมหายใจที่ออกมาเป็นไอที่ขาวโพลน และทุกครั้งที่หายใจเข้าไปราวกับปอดนั้นจับแข็ง ...หลังจากเดินไปไม่นานนัก มุคุโร่จึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าสะดวกซื้อที่ดูจะพ่วงเป็นซุปเปอร์มาเก็ตนิดหน่อยแถวๆนั้นเผื่อสดับความหนาวและหาอะไรอุ่นๆเข้าปาก จะว่าไป ช่วงนี้รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยได้กินข้าวซักเท่าไหร ..แน่ล่ะ ปกติตื่นมาก็ตะวันสายโด่ง และมุคุโร่ก็ขี้เกียจจะหุงหาอาหารกิน ดังนั้นร้านกาแฟแห่งงั้นจึงเป็นที่รองรับกระเพาะเล็กๆของเขาให้มื้อเที่ยงเพียงอย่างดียวแถวนั้น มิน่าล่ะถึงไม่โตขึ้นกับเขาซักที

ภายในร้านสะดวกซื้อมีอุณหภูมิอุ่นเพราะเครื่องทำความร้อน มุคุโร่ครือครางเสียงแผ่วด้วยความสบาย กายบางเดินเลือกดูข้าวกล่องที่ดูหน้าตาน่ากินหมายจะฝากท้องไว้กับมัน ทว่า เมื่อเดินไปมาที่โซนต่างๆจนกระทั่งถึงพื้นที่ของสด มุคุโร่กับเจอร่างของใครคนหนึ่งที่เขาคุ้นตา

เจ้าของเรือนผมสีดำกำลังเลือกซื้อของสดและเครื่องเทศจำนวนไม่มากใส่ตระกร้า ...มุคุโร่แอบมองอยู่เงียบๆโดยไม่ทักอีกฝ่าย ทำอาหารเป็นด้วยเรอะ? แต่ก็คงไม่น่าจะแปลกสำหรับชายที่มีอาชีพขายฝีมือการทำของกินให้คนอื่น ถึงมันจะไม่ได้ของอยู่ท้องก็เถอะ มุคุโร่อมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าไปทักชายร่างสูง

"อรุณสวัสดิ์ครับ ฮิบาริ"

เสียงหวานเอ่ยทักเรียกให้ชายหนุ่มหันมามอง ..ก่อนจะ.. หันกลับไปสาละวนในการเลือกหัวหอมขนาดพอดีมือต่อ

"อะไรกัน ผมเป็นลูกค้าคุณนะ กะใจจะไม่ทักกลับเลยรึไง"

"......... เออ อรุณสวัสดิ์.. ไอ้หัวพืชล้มลุก"

....โฮ่.......พ่อเจ้าพระคุณ... ดูคำเรียกคุณเค้าสิครับ... แหม..........น่ารัก..น่าชังเหลือเกิน..

"..เอ่อ.. จริงสิครับ เมื่อวานผมลืมถุงมือไว้ที่ร้าน คุณพอจะเห็นบ้างรึเปล่า"

"ก็วางอยู่ที่เดิมนั่นแหละ"

"งั้นร้านเปิดกี่โมงเหรอครับ ผมจะได้ไปเอา"

"อยากรีบมากนักก็ตามมา ฉันกำลังจะไปที่ร้าน..." พูดจบฮิบาริก็หันตัวไปทันที แต่ว่าไม่ทันจะได้เดินไปไหนไกล มือเล็กเรียวกลับรั้งปลายผ้าพันคอสีดำของเขาเอาไว้ ...อะไรอีกว่ะ...

"งั้นรอแป๊ปนึงนะครับ ขอผมซื้อข้าวกล่องก่อน ตื่นมาผมยังไม่ได้ทานอะไรเลย"

มุคุโร่เอ่ยขณะช้อนตามองอีกฝ่าย ฮิบาริถอนหายใจ แล้วจึงเดินกลับไปที่ตู้ของสด หยิบของที่เหมือนกับในตระกร้ามาเพิ่มนิดหน่อย ก่อนจะลากตัวคนหัวพืชล้มลุกไปที่เคาท์เตอร์จ่ายเงินด้วย

"อ..คุณนี่ ผมบอกให้รอแป๊ปเดี๋ยวไม่ได้รึไง" มุคุโร่โวยวายหลังจากโดนกึ่งลากถึงจูงมาจนถึงที่จ่ายเงิน ฮิบาริหันมามองด้วยสายตาปรามๆ

"จะทำให้กิน ไม่เอารึไง"

.......เอ๋?....

"กินข้าวกล่องห่วยๆก่อนจะดื่มกาแฟ ถ้ารสชาติมันเพี้ยนไปแกจะได้ไม่ว่าเอาว่าของร้านฉันแย่"

.....อ๋อ.. เหรอครับ..........

"คุณนี่ดูท่าทางมั่นใจซะเหลือเกินนะครับ ถ้าเกิดไม่อร่อยขึ้นมาคุณต้องชดใช้นะครับ"

" หึ ลองกินดูก่อนแล้วค่อยพูดเถอะน่า ไอ้หัวพืชล้มลุก"

....แน่ะ.... เอาอีกแล้ว ... นั่นไม่ใช่ชื่อผมนะครับคุณ.....

...สองร่างเดินออกจากร้านไปหลังจ่ายเงินเสร็จ โดนมีชายหนุ่มผมดำเดินนำ และชายหนุ่มผมสีไพลินเดิมตาม มุคุโร่เหลือบมองคนตรงหน้าเป็นระยะ ไม่รู้ว่าทำไมในใจนึกอยากจะดึงชายผ้าพันคอสีทึบยาวๆนั่นเล่นเสียเหลือเกิน เกรงแต่ว่าเขาอาจจะได้เห็นฮิบาริหันมากนด่าต่อว่า รึไม่ก็เปลี่ยนใจจัดการหมกเขาไว้ที่นี่อะไรทำนองนั้น... ริมฝีปากสีหวานเหยียดยิ้มจางน้อยๆ...

...... อากาศหนาวปะทะผิว แต่กลับไม่รู้สึกแสบผิว มีเพียงแค่อาการเย็นวาบๆพอให้สั่นไหว........

****************** TBC  *****************

สารภาพว่าตอนนี้เกือบไม่ได้อัพวันนี้เพราะปั่นไม่ทัน กร๊ากกกกกก

โฮก ติดละครค่ะ ....โบตั๋นกลีบสุดท้าย สนุกมว๊ากกกกกกกกก TwT อร๊าง~ ดูแล้วร้องไห้น้ำตาไหลจ้อกๆ... และในขณะเดียวกันก็นั่งดูไปกดรีเฟรชหน้าพันทิพมันทุก 3 วิทีเดียว 555+ (แหม ก็ทีนั่นเค้าแคปภาพมาสนุกดี 55+)

วันนี้อัพเร็ว เพราะพึ่งได้ของเล่นใหม่ เคะๆๆๆ

edit @ 29 Oct 2008 17:59:08 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว