+ CoColu +

ดูสิว่าจะอัพทุกวันแบบนี้ไปได้ซักกี่น้ำ......

****************************

Title: " Caffè "
Author:  CoColu
Pairing: 1869,10069 (เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์)
Rating:  PG (เฉพาะตอนนี้)
Author notes: Caffè เป็นภาษาอิตาลี  แปลว่ากาแฟ ....ล่ะมั้งคะ (เปิดเว็บแปลภาษาแบบหง่าวๆเอา ผู้รู้โปรดชี้แจงอีกที 555+)

*********************************

มุคุโร่ชอบกินช็อคโกแล็ต ไม่ว่าจะร้อนหรือเย็นก็ชอบ

ดังนั้น ทันทีที่บาริสต้าหนุ่มวางถ้วยแก้วบรรจุของเหลวสีน้ำตาลเข้มลงบนเคาท์เตอร์ไม้ มุคุโร่จึงไม่รีรอที่จะดึงมันเข้ามาใกล้ๆตัว กลิ่นหอมหวานของช็อคโกแล็ตอันแสนโปรดปรานจึงลอยโชยจนชายหนุ่มเผยอรอยยิ้มไม่รู้ตัว

ฮิบาริมองกริยานั้นด้วยความสนใจไม่น้อย ร่างสูงกว่าหยิบคุกกี้และโหลขนาดเล็กบรรจุน้ำตาลออกมาจากหลังเคาท์เตอร์ มุคุโร่มองเหลือบมองชายหนุ่ม ก่อนจะหันมาตักน้ำตาลเม็ดสีขาวใส่ลงในช้อนตัวเองสองสามช้อน คนวนไปมองจนเกิดเสียงจากการกระทบของเครื่องเงินและถ้วยแก้วกระเบื้อง ไม่นานนักเมื่อคิดว่าน้ำตาลทรายละลายจนหมดแล้วมุคุโร่จึงยกขึ้นดื่ม ..และ.. เติมน้ำตาลลงไปอีก..

....กินหวานเป็นบ้า... บาริสต้าหนุ่มคิดในใจ

"กลิ่นหอมจังนะครับ"

มุคุโร่เอ่ยปากหลังจากเติมน้ำตาลจนได้รสชาติที่ตัวเขาชอบ ร่างบางยกขอบแก้วจรดริมฝีปาก กลิ่นของเมล็ดโกโก้ที่ถูกคั่วและสกัดออกมาเป็นของหวานที่เขาแสนโปรดปราน มุคุโร่เป่าเบาๆที่ผิวช็อคโกแล็ตร้อนขึ้นไอ และจิบมันให้ไหลลงลำคอไปน้อยๆ

ริมฝีปากสีจัดครางผ่อนลมหายใจออกเสียงแผ่ว ..... ก่อนจะเหลือบตามองชายที่เพิ่งจะวางแก้วที่เช็ดเสร็จลง เนตรสีดำเหลือบขึ้นและสบกับดวงตาสองสีพอดิบพอดี มุคุโร่ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

"..คุณชื่ออะไรเหรอครับ?"

ร่างบางเอ่ยขึ้นเพื่อสดับความเงียบให้จากไป ร่างสูงกว่านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบสั้นๆ

"ฮิบาริ เคียวยะ"

"ผมชื่อโรคุโด มุคุโร่นะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ไม่ได้อยากรู้"

...............................

......แหม .. ดูพ่อคุณเค้าตอบสิครับ .... น่ารักน่าชังเสียจริง....

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่ากลับไม่ได้อึดอัด มุคุโร่เหลือบตามองบาริสต้าหนุ่มที่ทำตัวไม่สมกับอาชีพสายบริการ แต่ว่า.... ช่างมันเถอะ

ช็อคโกแล็ตร้อนที่เริ่มจะอุ่นพร่องลงที่ละเล็กน้อยจนเหลือติดก้นแก้ว มุคุโร่หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กสีเงินของตัวขึ้นมาดู จากที่เขามานั่งที่นี่ตั้งแต่เวลาสายเกือบจะเที่ยง จนตอนนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อยเย็นเสียแล้ว มุคุโร่เอ่ยเรียกชื่อของร่างสูงกว่าที่กำลังชงกาแฟแก้วใหม่ให้ลูกค้าคนอื่นๆเพื่อจะจ่ายเงินค่ากาแฟและช็อคโกแล็ตร้อน

"ฉันเลี้ยง"

ชายหนุ่มตอบเสียงห้วน มุคุโร่เบิกตากว้างอย่างตกใจแกมงงเล็กน้อย ฮิบาริตวัดตามามองร่างที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์

"ไถ่โทษเรื่องเมื่อวาน มาสเตอร์สั่งไว้" .......อ๋อ งั้นเหรอครับ

"งั้นก็ขอบคุณมากนะครับสำหรับกาแฟและช็อคโกแล็ต ไว้ว่างๆผมจะมาใหม่" พูดจบมุคุโร่ลุกจากเก้าอี้ มือเรียวสะบัดผ้าพันคอที่ตกลงพาดไปข้างหลัง ส่งยิ้มให้ชายหนุ่มอีกครา ก่อนที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านจะดังขึ้นและค่อยๆเงียบลง..... ฮิบาริมองบานประตูที่เคลื่อนไปมาตามกฎของแรง ก่อนที่มันจะค่อยๆ นิ่งไป ชายหนุ่มหันมาเก็บแก้วกาแฟสองแก้วที่คนเพิ่งจากไปทิ้งไว้ ..ทว่า ข้างๆกลับมีสิ่งแปลกปลอมที่ไม่ควรมาวางอยู่ตรงนี้อยู่ด้วย...

..ถุงมือ?..

*********************

ลมหนาวจากภายนอกปะทะใบหน้าขาวจนรู้สึกแสบ มุคุโร่กระชับผ้าพันคอไหมพรมผืนยาว ก่อนจะเพิ่งรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ฝ่ามือบางของตัว คิดได้เช่นนั้นจึงล้วงลงในกระเป๋าติดเสื้อไหมพรมของตนเพื่อจะเอาสิ่งบรรเทาความหนาวเย็นออกมา แต่ทว่าสิ่งที่พบนั่นกลับเป็นความว่างเปล่า...ไม่มี?

"..คงจะลืมไว้ที่ร้านแน่เลย"

มุคุโร่พึมพัมกับตัวเองเบาๆ ..ยังไม่ห่างจากร้านมากนัก กลับไปเอาดีกว่า....

ทว่า ในขณะที่กำลังจะเดินหันหลังกลับไปยังทางที่เดินย้อนมา ..ราวกับว่า มีสิ่งบันดาลดลใจ มุคุโร่นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจเดินหน้าต่อไป เลือกที่จะทิ้งถุงมือของตนไว้ที่ร้านนั้นเป็นหนที่สอง เพราะกันอะไรกัน? เพราะอะไรกันนะ?

"ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปเอาก็แล้วกัน"
..เพราะอยากจะมีข้ออ้างเพื่อที่จะไปยังที่แห่งนั้นในวันรุ่งขึ้น?...

....ตลกน่า....

*****************************

"มุคุโร่คุงเค้าน่ารักดีเนอะ?"

แว่วเสียงเปิดประเด็นสนทนายามค่ำ ป้ายหน้าประตูร้านถูกสลับด้านเป็นเครื่องหมายบอกเวลาหยุดให้บริการ จิออตโตะเอ่ยขณะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้พลางจิบกาแฟ ในขณะที่คนถูกเอ่ยถามนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าคนสูงอายุกว่าช้าๆ

"...แล้วไง"

"อ้าว? ก็เห็นวันนี้นั่งคุยกับเค้าอยู่นี่ นึกว่าจะสนิทกันแล้ว?"

ฮิบาริรู้สึกเหมือนจะรำคาญนายจ้างของตัวเองขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มชาวอิตาลีผมสีทองยังคงส่งยิ้มให้เขาราวกับจะเค้นเอาคำตอบ

"ก็แค่คุยธรรมดา"

"ปกติคุณฮิบาริไม่คุยกับใครเลยไม่ใช่รึไง"

เสียงเล็กของเด็กหนุ่มด้วยน้อยเอ่ยจากด้านหลัง เด็กชายผมซอยสั้นระบ่า บาจิลเอ่ยถามอย่างใสซื่อด้วยความใคร่รู้ เพราะแม้แต่ตัวเค้าเองนั้น นอกจากการรับส่งออร์เดอร์ ก็แทบไม่ได้คุยกับคนตรงหน้าเหมือนกัน ทว่า ฮิบาริไม่ได้โอนอ่อนต่อหน้าตาน่ารักๆของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย กำปั้นแข็งทุบลงไปที่ศีรษะคนตัวเตี้ยกว่า ไม่ได้แรงอะไรมากเพราะเขาออมมือไว้นิดหน่อย แต่ว่า.... มันก็ไม่ได้เบาเลยนะ

"อ้าวๆ อย่าแกล้งบาจิลคุงเค้าสิฮิบาริคุง มือตัวเองไม่ได้เบาเลยนะนั่น" จิออตโตะว่าปรามฮิบาริ เรียกเสียงสถบจากเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี...

"เออ ใช่ ฮิบาริคุง เรื่องสมัครเรียนต่อที่อิตาลีน่ะ ทางนั้นเค้าติดต่อกลับมาแล้วนะ"

คราวนี้ชายผมดำตวัดใบหน้ามาอย่างสนใจอกสนใจ ก่อนเดินเข้าไปรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากอีกฝ่าย ซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุกระดาษไว้สองสามแผ่น ฮิบาริเหยียดยิ้มกรุ้มกริ่ม ตวัดสายตามองมาสเตอร์ผมทองเป็นเชิงขอบใจ ก่อนจะหยิบเอากระเป๋าสีดำของตัวเดินออกนอกร้านไป

"ฮิบาริดูท่าทางดีใจนะที่จะได้ไปเรียนต่อน่ะ" สึนะที่พึ่งเดินออกมาจากหลังร้านเอ่ยถามคนร่วมสายเลือดที่มีตำแหน่งเป็นเจ้าของร้าน ร่างโปร่งมองดูประตูที่ขยับไปมาจากการเปิดและปิดแบบลวกๆ

"อื้อ ก็เดิมทีเด็กคนนั้นเข้ามาทำงานที่นี่เพื่อฝึกมืออยู่แล้วนี่นะ ยังจำได้เลยล่ะตอนเข้ามาฝากงานน่ะ ตัวพอๆกับบาจิลคุงเองนะ"

"แต่ถ้าคุณฮิบาริไป ก็ดูท่าทางจะเหงาเหมือนกันนะครับ แล้วกำหนดไปมันเมื่อไหรล่ะครับ?"

"ก็ ถ้าสอบติดก็คงจะ.... ราวๆสิ้นฤดูหนาวนี้ล่ะ"

***********************************

"ครับ ครับ รู้แล้วครับ ถ้างั้นผมจะรีบกลับนะ"

สิ้นเสียงหวาน โทรศัพน์สีเงินถูกกดปิดสาย ก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ มุคุโร่เงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำ หิมะเริ่มโปรยปราย แม้จะไม่มากมายเป็นพายุ แต่มันก็ทำให้หนาวเหน็บมากพอดู ..

เมื่อครู่นี้เป็นโทรศัพท์ของเบียคุรัน ชายหนุ่มโทรมาบอกแก่เขาเพียงว่าคืนนี้ชายหนุ่มจะไม่กลับบ้าน กุญแจห้องนั้นอยู่ในซองที่สอดเอาไว้ที่ประตู และยังบอกอีกว่าเขาควรจะรีบกลับได้แล้ว มุคุโร่รับฟังคำสั่งนั้นและตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้าวเดินไปตามทางสู่ที่อาศัยของตัว

.......หิมะเริ่มหล่นร่วงลงมาจากท้องฟ้ามากขึ้น เรื่อยๆ เรื่อยๆ.... และมากขึ้นไปอีก......

************* TBC  ****************

กาแฟ กาแฟ กาแฟ...... กินกาแฟกันเถอะ ........

ท่านผู้อ่านคะ ...ชะรอยถ้าได้ sai คืนมาก่อนฟิคนี้จบ ดูท่าทางจะได้ดองรึไม่ฟิคคงกลายสภาพเป็นโด กร๊ากกก

(ได้ข่าวร่างไปแล้วไม่ใช่เรอะ....)

ปล. อยากหื่น... อยากเขียนฉากชู้ว... อยากเขียนเรทททททททททท (จริงฟิคนี้อุตส่าห์กันว่าจะไม่เรทอะล่างฉ่างแล้วเชียวนะ..นะ..นะ....นะ TwT)