+ CoColu +

อัพอย่างว่องไว ด้วยความบ้า อยากอัพบลอค กร๊ากกกก TwT

อยากกินกาแฟๆ กาแฟ กาแฟฟฟฟฟฟ (เพ้อ กร๊ากกกกกก

****************

Title: " Caffè "
Author:  CoColu
Pairing: 1869,10069 (เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์)
Rating:  PG (เฉพาะตอนนี้)
Author notes: Caffè เป็นภาษาอิตาลี  แปลว่ากาแฟ ....ล่ะมั้งคะ (เปิดเว็บแปลภาษาแบบหง่าวๆเอา ผู้รู้โปรดชี้แจงอีกที 555+)

*********************************

"กลับมาแล้วครับ......คุณเบียคุรัน.."

สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มจากชายตรงหน้า ก่อนที่เอวบางจะถูกโอบรอบคล้ายเป็นการบอกให้เข้ามาให้ห้อง

"ฉันนึกว่าคืนนี้เธอจะไม่กลับซะอีก" ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร น้ำเสียงแว่วกระซิบข้างหู พร้อมทั้งมือใหญ่ที่กุมอยู่ที่สะโพก มุคุโร่หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอียงคอไปมองร่างสูงกว่าที่ตอนนี้อยู่ในระยะประชิด แก้มนิ่มถูกจมูกคมซุกไซร้อย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่ริมฝีปากจะถูกประทับแนบชิดเพียงแผ่วๆ ลิ้นอุ่นไล้ไปมาที่กลีบปากสีอ่อนแสนหวาน ...

"คึหึหึ..." มุคุโร่หัวเราะแผ่วในลำคอ "ถ้าผมไม่กลับมาที่นี่แล้วจะให้ผมไปนอนที่ไหนกันล่ะครับ"

"อืม นั่นสินะ ฉันนี่ถามโง่ๆเนอะ"

ริมปากบางสีหวานอ้ารับเรียวลิ้นที่ส่งมา ใบหน้าสวยเอียงรับตามที่อีกฝ่ายนำ ทั้งพัวพันลิ้นเล็กไปด้วย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหรที่ผ้าพันคอและเสื้อไหมพรมหลุดออกจากตัว กองลงกับพื้น เบียคุรันล่ะจูบออก ก่อนเข้าประทับซ้ำหลายหน ..ขณะที่มือไม่อยู่สุข ปลดอาภรณ์พันธการการกายบางออกทีละอย่าง

"วันนี้ผมไม่อยากทำ พักซักวันไม่ได้รึไงครับ"

"หือ? พูดอะไรน่ะ รึเจอคนใหม่แล้วลืมฉันแล้วรึไง?"

"หึ พูดอะไรน่ะครับ?"

เสียงหวานเอ่ยขึ้น ...ก่อนที่อาภารณ์ชิ้นสุดท้ายจะหลุดไป..

"ผมมีคุณคนเดียวเท่านั้นแหละ"

*      *         *              *                   *                             *                                       *        

"จิออตโตะ รถขนเมล็ดกาแฟจะมาพรุ่งนี้ตอนบ่ายสองนะครับ"

เสียงนุ่มของเด็กหนุ่มเอ่ยดังขึ้นจากหน้าร้าน เรียกมาสเตอร์ที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์ไม้เสตามองก่อนยิ้มรับ ชายหนุ่มทองชงกาแฟอยู่โดนที่หน้าเคาน์เตอร์มีเหล่าเด็กสาวในชุดนักเรียนมองเครื่องชงกาแฟหน้าตาแปลกๆที่พวกหล่อนไม่เคยเห็น หรืออันที่จริงคือพวกหล่อนไม่เคยใส่ใจจะมองวิธีชงมากกว่า

ร้านกาแฟธรรมดาๆ... แต่เปี่ยมไปด้วยความสุขยามที่ลูกค้าได้เข้ามาลิ้มลอง

"คุณสึนะ เห็นคุณฮิบาริบ้างรึเปล่าครับ" ร่างโปร่งหันไปตามเสียงเรียก

"ไม่เห็นอ่ะบาจิลคุง แต่จำได้คล้ายๆว่าจะออกไปซื้อของล่ะมั้ง?"

กริ๊ง...กริ๊ง

กระดิ่งหน้าร้านสั่นเป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าคนใหม่ ร่างบางก้าวผ่านประตูไม้เข้ามา มุคุโร่มองซ้ายขวาหาที่นั่งในร้าน วันนี้คนแน่น.. ช่างแตกต่างกับเมื่อวานที่มีเขาแค่คนเดียวในร้าน

"ตอนนี้ที่นั่งเต็ม เชิญนั่งที่เคาน์เตอร์ก่อนได้ไหมครับ?" เสียงของบริกรตัวเล็กกว่าเขาเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง มุคุโร่ยิ้มรับก่อนจะเดินตามไป ขึ้นนั่งบนเก้าอี้บาร์ติดกับเคาน์เตอร์ไม้ มาสเตอร์ร้านกาแฟเอ่ยยิ้มให้เขา ในขณะที่มุคุโร่กำลังจะเอ่ยบางสิ่ง มาสเตอร์กลับวางสิ่งหนึ่งไว้ตรงหน้าเขา

"เมื่อวานนี้ ลืมถุงมือไว้ใช่ไหม?"

มุคุโร่มองถุงมือไหมพรมสีครามในมือ ก่อนจะนำมันใส่กระเป๋าเสื้อ

"ขอบคุณมากนะครับที่เก็บเอาไว้ให้" มุคุโร่เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "..กาแฟแก้วเมื่อวานที่ผมดื่มน่ะ เรียกว่าอะไรเหรอครับ"

"Café Mocha น่ะ เป็นกาแฟใส่นมร้อน แล้วก็น้ำเชื่อมชอคโกแล็ต ตอนที่สึนะรับออเดอร์มา เธอสั่งมาว่าไม่ขมมากใช่ไหมล่ะ?"

สึนะ?... มุคุโร่นึกย้อนความในใจ คงจะเป็น ..ผู้ชายคนที่เข้ามารับออเดอร์เขาต่อจากอีตาคนไร้มารยาทนั่นสินะ

"งั้น...ขออย่างที่ว่ามาแก้วนึงครับ"

มาสเตอร์ร้านนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอี้ยงตัวเข้าไปมองหลังร้านที่ดูคล้ายจะเป็นที่เก็บส่วนผสมต่างๆ และหันมาหยิบอะไรซักอย่างที่หลังเคาน์เตอร์ ซักพัก จานคุกกี้รสวานิลาหลายรูปทรงจึงมาวางอยู่ตรงหน้าเขา
 

"ตอนนี้บาริสต้าที่ทำม็อคค่าแก้วนั้นออกซื้อของ ถ้ายังไงสั่งเมนูอื่นรึไม่ก็ทานคุกกี้นี่รอไปก่อนแล้วกันนะ"

"บาริสต้า?.." ร่างบางเอียงคอถามในศัพท์ที่ไม่เคยรู้ จิออตโตะหัวเราะเบาๆ

"คนชงกาแฟนั่นแหละ"

"เอ๋? แล้วคุณชงไม่ได้หรอกเหรอครับ" มุคุเอ่ยถามด้วยความสงสัย ในขณะที่เอียงตัวราบกันไปกับเคาน์เตอร์

"ไอ้ชงน่ะได้ แต่ว่ารสมันจะไม่เหมือนกัน" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น "รสชาติของกาแฟแต่ล่ะถ้วยน่ะขึ้นอยู่กับของสี่อย่าง คือวัตถุดิบ ภาชนะ เวลา และบาริสต้า"

มุคุโร่ได้แต่ทำหน้างงไม่เข้าใจนัก จิออตโตะยิ้มรับกริยานั้น

" ขอโทษนะ แต่ขอทราบชื่อเธอหน่อยได้ไหม? "

".. ผมชื่อ มุคุโร่ครับ โรคุโด มุคุโร่"

"อืม ..มุคุโร่คุง ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันเป็นมาสเตอร์ร้านนี่ ชื่อจิออตโตะ เรียกห้วนๆก็ได้ ฉันไม่ถือ"

ชายหนุ่มแนะนำตัว มุคุโร่ยิ้มรับ ก่อนที่กระดิ่งหน้าร้านจะสั่นขึ้น จิออตโตะมองตามประตูไม้ที่เคลื่อนไหว ยิ้มทักทายชายหนุ่มดำที่พึ่งจะเข้าร้านมาพร้อมถุงบรรจุโหลแก้วใส มุคุโร่มองตาม ...นี่มัน อีตาคนไร้มารยาทคนนั้นนี่?

"ฮิบาริคุง มาพอดี พอดีมุคุโร่คุงคนนี้เค้าสั่ง Café Mocha แบบเมื่อวานน่ะ ช่วยไปทำมาทีนะ"

เนตรสีดำตวัดมองลูกค้าที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินเข้าหลังร้านไปอย่างไม่ใส่ใจนัก มุคุโร่มองตามแผ่นหลังนั้น ..รู้สึกว่าตั้งแต่มาร้านนี่ เขาเห็นหลังของหมอนี่บ่อยกว่าหน้าแล้วมั้ง..

"ฮ่ะฮ่ะ. อย่าพึ่งนินทาเค้าในใจเลย ฮิบาริคุงน่ะเค้าเป็นอย่างนั้นของเขามาตั้งนานแล้วล่ะ"

".. คุณอย่าบอกนะว่ากาแฟแก้วที่ผมสั่งไปนั่นเค้าเป็นคนทำน่ะ"

"แต่ก็อร่อยไม่ใช่รึไง?"

มุคุโร่นิ่งไปครู่ตอนจะเผยอยิ้มเล็กๆพร้อมทั้งเสียงหัวเราะคิกคัก ซักพักจิออตโตะจึงบอกว่าขอตัวไปที่หลังร้าน มุคุโร่นั่งเท้าคางอยู่กับเคาน์เตอร์ สดับฟังเสียงเพลงเดิมจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง อากาศยังคงหนาวเย็น หิมะโปรปรายแม้จะไม่มากเท่าคืนวาน แต่อุณหภูมิมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่ว ..กลิ่นของฟองนม ..เนตรสองสีปิดลงแนบสนิท... ซักพัก กลิ่นกาแฟแก้วเดิมที่เหมือนกันคราที่แล้วก็ถูกวางตรงหน้า ชายผมดำไม่เอ่ยอะไร เพียงแต่นั่งลงบนเก้าอี้ด้านในเคาน์เตอร์ หยิบถ้วยกระเบื้องสีขาวขึ้นมาดเช็ด มุคุโร่มองกริยาที่ชายหนุ่มทำช่วยครู่ ก่อนจะมาสนใจถ้วยที่ส่งกลิ่นหอมเบื้องหน้าตน

มือเรียวใช้ช้อนเงินคันเล็กที่วางมาในที่รองถ้วยตักวิปครีมส่วนน้อยๆขึ้น ชิมรสชาติจืดปนหวานมันเล็กๆ อุณหภูมิร้อนของกาแฟลอยเป็นไอ ..มุคุโร่วางช้อนลง ก่อนจะกุมถ้วยกาแฟไว้ แตะริมฝีปากลงกับขอบแก้ว กลิ่นของน้ำเชื่อมช็อคโกแล็ตอ่อนๆผสมกลิ่นของกาแฟ เจอจางด้วยกลิ่นนมจากวิปครีม ช่างเป็นส่วนผสมที่ลงตัวอย่างประหลาด

ทันที่ของเหลวอุ่นไหลลงลำคอ ความรู้สึกร้อนวาบที่ออกทำให้กายอุ่นขึ้น รสกาแฟยังครุ่กกรุ่นอยู่ในปาก มุคุโร่เผยอยิ้มไม่รู้ตัว...

"เอาช็อคโกแล็ตร้อนไหม?"

เสียงดังจากทางฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ ชายที่เค้านินทาในใจว่าไร้มารยาทเอ่ยถามทั้งที่ไม่มองหน้า เรียกความสงสัยให้จุกอกถามได้ยินเสียเต็มประดา

ชายหนุ่มวางด้วยแก้วกระเบื้องลงจากมือ ก่อนจะเงยหน้ามองคู่สนธนา เส้นผมสีดำสนิทฟูยุ่งนิดๆเหมือนคนไม่ได้หวี ชุดบริกร ...ไม่สิ ก่อนหน้านี้ได้ยินจิออตโตะเรียกว่าอะไรนะ? บาริสต้า .. ชุดบาริสต้าสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำ มุคุโร่วางแก้วกาแฟลงพร้อมทั้งมองใบหน้าของอีกฝ่ายคล้ายเป็นการขอให้ทวนคำถาม

"เมื่อวานที่แกสั่งช็อคโกแล็ตร้อนไป ฉันโดนเจ้ามาสเตอร์นั่นว่าแทบแย่ เขาบอกให้เตรียมของที่แกอย่างดื่มไว้เป็นการไถ่โทษ จะเอาไหม?"

ชายหนุ่มร่ายเหตุผลเสียยาว มุคุโร่ยอมรับว่าไม่เคยเห็นพนักงานร้านกาแฟที่ไหนใช้คำเรียลูกค้าว่าแกมาก่อน.. แต่ว่า มันก็ดูหมดกับอิมเมจของชายผมดำคนนี้ดีเหมือนกันนะ

"..ถ้าไม่อร่อย ผมเอาคุณตายจริงๆนะครับ"

...ชายผมดำจ้องมองใบหน้าของลูกค้า ก่อนจะเดินเข้าหลังร้านไป ปล่อยให้เคาน์เตอร์มีเพียงคนหนึ่งคนและกาแฟหนึ่งถ้วย....

....ฤดูหนาวยังคงดำเนินต่อไป..... ไม่เร็ว ..... ไม่ช้า ..

************* TBC  ****************

สรุปเรื่องนี้คุณเคียวเป็นชู้ว? 555555555+

เขียนไปเขียนมาแล้วอยากไปนั่งร้านกาแฟที่มีมาสเตอร์แบบปู่... จะไปนั่งจ้องหน้าปู่ว แฮ่กๆๆ 55+

edit @ 27 Oct 2008 18:38:59 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว

edit @ 27 Oct 2008 18:45:35 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว