+ CoColu +

ไหนบอกจะดองบลอค......

วาดรูปไม่ได้แล้วจิตใจไม่สงบ หาที่ระบายไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นอันรื้อสกิลฟิค TwTb ไม่ได้แต่งซะนาน ภาษาห่วยขึ้นจมเลย กร๊ากกกกกกกกก

ฟิคนี้ จะจบไม่มั๊ย? ไม่รู้... แต่ดูท่าทางจะยาวเอาเรื่อง ว่ะ5555+

****************

Title: " Caffè "
Author:  CoColu
Pairing: 1869,10069 (เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์)
Rating:  PG (เฉพาะตอนนี้)
Author notes: Caffè เป็นภาษาอิตาลี  แปลว่ากาแฟ ....ล่ะมั้งคะ (เปิดเว็บแปลภาษาแบบหง่าวๆเอา ผู้รู้โปรดชี้แจงอีกที 555+)

******************************

หิมะสีขาว หิมะสีขาว

โปรยปรายหล่นร่วงจากนภาสีฟ้ากระทบพื้นหินเย็นเยียบ

หิมะสีขาว หิมะสีขาว

โปรยปรายหล่นร่วงจากนภาสีฟ้าสู่อุ้งมือใต้เนื้อผ้า

หิมะสีขาว หิมะสีขาว

โปรยปรายหล่นร่วงจากนภาสีฟ้า พาให้เรื่องราวกำเนิดขึ้น

หิมะสีขาว หิมะสีขาว

ได้โปรด ....ได้โปรด....

จงโปรยปรายหล่นร่วงจากนภาสีฟ้าตราบชั่วนิรันด์ด้วยเถิด

*         *         *          *         *         *          *        *         *         *         *

กริ๊ง..กริ๊ง

เสียงกระดิ่งแว่วดังเข้าหูมาสเตอร์ร้าน ชายหนุ่มเอ่ยรับด้วยเสียงนุ่มทุ้มที่เปี่ยมด้วยไมตรีเป็นการเชิญชวนให้ลูกค้าผู้เข้ามาใหม่นั่งลงที่โต๊ะ

ยามฤดูเหมันต์เช่นนี้ ร้านรวงต่างๆล้วนแล้วแต่มีเครื่องทำความอบอุ่นเพื่อให้ลืมเลือนไปว่าเป็นเวลาที่เกล็ดน้ำแข็งสีขาวร่วงหล่นจากฟากฟ้า แสงแดดอ่อนๆไม่ได้ช่วยไปมากกว่าการให้แสงสว่าง ช่างน่าขันที่ร้านแห่งนี้ไร้ซึ่งสิ่งที่ว่ามา ดังนั้นอากาศจึงแสนหนาวเหน็บ

หนาว....เสียเหลือเกิน

กายบางมองไปทั่วร้านที่ประดับด้วยรูปภาพติดผนัง เสียงไวโอลินแผ่วจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงดังเป็นจังหวะ ชายหนุ่มเลือกนั่งตรงที่ว่างริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่เพื่อรับแสงแดดอ่อนๆ ในวันหิมะตก นิ้วใต้ถุงมือไหมพรมหยิบแผ่นกระดาษแข็งเก่าๆ ขึ้นมา อ่านรายชื่อเมนูแปลกที่เขาไม่คุ้นตาเสียเท่าไหร่..  ไม่นานนักชายหนุ่มในชุดบริการจึงเดินมาที่ข้างโต๊ะ ในมือถือแผ่นกระดาษและปากกา คล้ายกับการเร่งให้ผู้มาเยือนเอ่ยปากสั่งรายการในแผ่นกระดาษแข็งนั้นเสีย

โรคุโด มุคุโร่มองสบตาพนักงานคนนั้นช้าๆ ก่อนจะหลุบตาลงมองเมนูอีกครั้ง...

"ผมขอช็อคโกแล็ตร้อนแก้วนึงครับ"

"ที่นี่เป็นร้านกาแฟ"

บริกรหนุ่มแทบจะตอบกลับในทันควัน มุคุโร่มองหน้าของเขา ชายหนุ่มอายุรุ่นคราวเดียวกัน อาจจะแก่กว่าเขาซักหน่อย? แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ริมฝีปากสวยๆ เผยอคล้ายจะเอ่ยสิ่งอื่น ทว่าเสียงของมาสเตอร์ร้านกลับดังมาขัดเสียก่อน

"ฮิบาริคุง เข้ามาช่วยที่หลังร้านที"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อเดินตามเสียงเรียกไป โดยระหว่างนั้นก็มีชายอีกคนเข้ามารับแทน คนๆนี้ดูเหมือนจะอายุอ่อนเยาวว์กว่าเขา หากแต่ดูอบอุ่นกว่า..

"ขอโทษนะครับ ตอนนี้ร้านเราไม่มีช็อคโกแล็ต ถ้ายังไงรับเป็นมอคค่ารึว่าลาเต้แทนได้ไหมครับ?"

"ฮ่ะฮ่ะ ..ผมไม่รู้หรอกครับว่าเมนูที่ว่ามานั่นมันคืออะไรบ้าง แต่ว่าถ้ายังไงช่วยเอาอันที่ไม่ขมมากได้รึเปล่าครับ?"

"ครับ ทราบแล้วครับ"

ชายหนุ่มบริกรเอ่ยรับก่อนจะหันหลังไป มุคุโร่มองตามเพียงผิวเพิน ก่อนหันกลับมา แพขนตาสีน้ำเงินปรือลง เครื่องเล่นแผ่นเสียงค่อยๆแผ่วลง... จนเงียบสงัด. เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆจากการเช็ดแก้ว.. เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งยามต้องสายลม อากาศหนาวปะทะผิวกายแผ่วแม้ใส่เสื้อหนาๆ ..มุคุโร่ปิดเปลือกตาลงสนิท จนกระทั่งเกือบจะหลับใหลนั่นแหละ กลิ่นหอมๆของกาแฟในแก้วจึงถูกนำมาวางลงตรงหน้า

"Café Mocha"

เสียงเข้มดังขึ้นเพียงเท่านั้น ก่อนจะจากไป มุคุโร่มองตามเป็นหนที่สอง .......คนอะไร.. ไม่มีมารยาทเลย หางสงหางเสียงก็ไม่มี

มุคุโร่ได้เพียงบ่นในใจ ก่อนหันมาจ้องแก้วกาแฟขนาดไม่ใหญ่นักของตัวเอง กลิ่นหอมและไอร้อนลอยมาแตะจมูก มุคุโร่ถอดถุงมือไหมพรมออก ก่อนจะใช้มือเรียวเล็กกุมแก้วกาแฟนั้นไว้ น่าเสียดายที่ขนาดแก้วของมันเล็กจนเขาไม่อาจกอบกุมรับความอบอุ่นทั้งหมดไว้ได้ ขอบแก้วจรดริมฝีปากบาง ก่อนที่ลิ้นเล็กจะแตะลงบนวิปครีมรสหวานมันนิดๆ และค่อยๆละเลียดชิมรสชาติไปช้าๆ..

เขาไม่ได้ชื่นชอบในบรรยากาศการดื่มแกแฟร้อนๆในยามหน้าหนาวอย่างที่ใครหลายคนเป็น
เขาเพียงแค่อยากจะนั่งอยู่ในร้านนี้ให้นานที่สุด...

เขาไม่ได้ชอบร้านนี้ ไม่ได้อยากจะดื่มด่ำบรรยากาศ
เขาเพียงแค่ไม่อยากกลับบ้าน...

แต่การนั่งอยู่เป็นเวลานานโดยมีกาแฟแค่แก้วเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องที่ควรทำนัก โดยเฉพาะการมานั่งในร้านแบบนี้คนเดียว ไม่นานนักลาเต้แก้วนั้นจึงหมดลง มุคุโร่ลุกจากที่นั่งริมหน้าต่างก่อนจะไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ ชายที่น่าจะเป็นมาสเตอร์ของร้านยิ้มให้เขาตอนที่จ่ายเงินและกล่าวลาเมื่อเขาเดินออกจากร้าน

รสขมยังติดอยู่ที่โคนลิ้น กลิ่นหอมๆของเมล็ดที่คั่วเป็นอย่างดีติดอยู่ที่ปลายจมูก
...ไว้วันหลัง หากได้มาลองดื่มอีกซักครั้งคงจะไม่เลวเท่าไหร่...

*   *       *             *                         *                                  *                                   

เพราะหิมะยังไม่หยุดตก ถ้าหากเขาไม่อยากตายก็ควรจะกลับไปที่บ้าน...   บ้าน..

ลมหายใจที่ลอยออกมาเป็นไอเย็นสีขาวบ่งบอกถึงอุณหภูมิที่ต่ำลงตามจำนวนหิมะที่เพิ่มขึ้น

...
...
...
...
...
...
...

.

.

.

.

นิ้วเรียวแตะที่ออดหน้าห้อง เพียงแค่แตะเบาๆ.. ไม่ได้กดลงเพื่อให้เกิดเสียงเรียกคนที่อยู่ในห้อง เนตรสองสีมองบานประตูห้อง ก่อนจะกลั้นใจ กดนิ้วลง...

ซักพักบานประตูจึงเปิดออก...

"กลับมาแล้วเหรอ มุคุโร่คุง"

"กลับมาแล้วครับ..." เรียวปากเหยียดยิ้มจอมปลอม "..คุณเบียคุรัน.."

*  *  *  *  * TBC *  *  *  *  *  *

สั้นๆ.... ฟิคเพ้อ อยากกินกาแฟ.. แฮ่กๆ..

อา ไหนๆก็ไหนๆ เรามาเสริมความรู้กาแฟกันเถอะ โอ้เย่ >3<

เมนูที่คุณมุกินนั้น เรียกว่า คาเฟ่มอคค่า (Café Mocha) เค่อะ เป็นกาแฟเอสเพรสโซ่ ผสมนมร้อนกับน้ำเชื่อมช็อคโกแล็ต โปะด้วยวิปครีมรึฟองนม

หน้าตามันจะมีสองแบบนะเค่อะ คือแบบนี้

กับแบบนี้

แบบที่คุณมุดื่มจะเป็นแก้วล่างนะคะ >3<

//หนีไปหากาแฟกิน... แหง่บๆ

edit @ 26 Oct 2008 19:41:54 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว

edit @ 27 Oct 2008 18:45:50 by โคโค่ลูจัง โหมดรีบอร์นกินหัว